FİKRET GÖKÇE
Uzun yıllar engellilerin verdiği büyük mücadele ve uğraşlar sonunda kazanılmış hakların özenle korunmasını, gelecek süreçlerde de bu konuda etkin, verimli ve eşitlikçi kararlar alınmasını, sürdürülebilir politikalar üretilmesini diliyorum.
İstanbul’daki bir toplantıdan Karabük’e dönerken yoğun bir kışın yaşandığı 1993 yılı aralık ayında sabaha karşı Ulusoy Turizm Bolu Dağı mola tesisinde yazmaya başladığım, daha sonra Ayvalık Engelliler Şenliği’nde tamamladığım şiiri aşağıda sunuyorum.
BENİM DENİZLERİM
ah (!) o merdivenler
merdiven basamakları
sanki himalaya’lar,
sanki alp’ler.
yürekte deprem titreşimleri,
beyinde fırtınalar
sorular,
koro halinde hep aynı sorular.
ya düşersem,
ya düşersem…?
korku rüzgarları benim rüzgarlarım.
yelken değil, yürek şişirir.
karanlık okyanuslar,
endişe deryası benim denizlerim.
balık değil, acı devşirir.bir dokunuş bana ulaşmanızın yolu
sadece yüreğim değil,
tüm bedenim sevgi dolu.
düşünsel varlığımı, zihnimi bilemezsiniz,
verin bana ellerinizi ,
sarayım sağı solu
sizin iskeleden gördüğünüz balık sürüleri,
dipteki ahtapot,
ya dün demir atan “canım” kotrası
ne renk, ne kadar büyük ?
anlatabilir misiniz bana ?
tarif edebilir misiniz,
ayvalık körfezinin güzelliklerini ?
killik’te grubun rengini ?ben renkleri hiç bilemedim.
ışık sadece gönül penceremi aydınlattı
isteyin benden,
siyahın her tonunu vereyim size.
ilgi duyun, yardım edin,
ama n’olur acımayın bize…
benim gözlerim kulak,
parmaklarım dudaktır.
başka dünyalardan gelmedim ben,
sizlerden farklı da olsak,
yaşamımız ortaktır.korku rüzgarları benim rüzgarlarım
yelken değil, yürek şişirir.
karanlık okyanuslar
endişe deryası benim denizlerim
balık değil, acı devşirir.