FİKRET GÖKÇE
26 Nisan 1986’da patlayan Çernobil Nükleer Santralının yaydığı radyasyon nedeniyle 3 ay ile 2 yıl arasında ömürleri kaldığı belirtilen 7-15 yaşlarındaki 33 Ukraynalı çocuk Türkiye Sakatlar Konfederasyonu ve 118-T Lionnes Çevresi’nin davetiyle 25 Eylül 1991 günü trenle İstanbul’a geldiler.
Radyasyon uzmanlarından oluşan bir ekibin eşlik ettiği ve taşıdıkları radyasyonun yayılmaması için sürekli ilaçlanan çocuklar İstanbul’u çok sevdiler. Gezdikleri güzelliklere doyamayan konuklarımız, 4 günlük ziyaretin dolmasına karşın planlanandan 2 gün sonra Ankara’ya gittiler.
5 Ekim günü ülkemizden ayrılan kafiledeki çocuklardan Anna NAZDARAÇEVA; “Türkiye’yi çok sevdik. Çok mutluyum. Hayatımda En çok İstanbul’u görmeyi arzu ediyordum ” diyordu.
1986 yılında kurduğumuz Konfederasyonumuzun 1991 yılında Lionnes grubuyla düzenlediği bu anlamlı etkinlik 2. görselde görüldüğü gibi; 1993 yılında başkanımız olan merhum A. Faruk ÖZTİMUR’un çıkardığı YAŞAMA SEVİNCİ Dergisi’nin Ekim-Kasım 1991 tarihli 19. sayısında geniş şekilde anlatılmıştı.
Bugün, bir ayı aşkın bir süredir devam eden savaş nedeniyle yetimhanede kalan 159 yetim çocuğun ülkemize getirilerek Antalya’da otellere yerleştirilmesi haberi ÖLÜMDEN KURTARILAN YETİM ÇOCUKLAR başlığıyla medyada önemli bir şekilde yer aldı.
ÖLÜMÜ BEKLEYEN ÇOCUKLARLA, ÖLÜMDEN KURTARILAN ÇOCUKLARI konu ettiğimiz bu yazımızda nükleer santrallarla savaşların insanlık için ne büyük bir tehdit oluşturduğunu acı bir ironi olarak sizlerle paylaşmaktan üzüntü duyuyorum.
Zihinsel Özürlüler Federasyonu Genel Başkanı olarak görev yaptığım dönemde, 12 Haziran 2004 tarihinde ARTVİN’DE ÖZÜRLÜ OLMAK VE ÇERNOBİL’İN ETKİLERİ konulu bu ilimizde bir panel düzenlemiştik. Önceki Devlet Bakanlarından Hasan GEMİCİ’nin yönettiği bu panele Ankara Üniversitesi’nden Dekan Prof. Gönül AKÇAMETE, Prof. Bülbin SUCUOĞLU, Çalışma Bakanlığı Çalışma Genel Müdür V. Dr. Rana GÜVEN ve T. Atom Enerjisi Kurumu’ndan Radyasyon Uzmanı Dr. Belgin ONAT konuşmacı olarak katıldılar. Panelden sonra AKP’den 94, CHP’den 35 milletvekili Çernobil’in etkilerinin araştırılması amacıyla bir meclis araştırma komisyonu kurulması için önerge verdiler. O yıllarda özellikle Karadeniz Bölgesi’nde yaygınlaşan radyasyon kaynaklı kanser hastalıklarını araştırması gereken komisyonun ne yaptığını bilmiyorum ama, bu etkinlikten 1 yıl sonra bu yüzden kaybettiğimiz Kazım KOYUNCU’yu ve diğer yurttaşlarımızı hiç unutmuyorum.
Bir çok ülke reaktörlerini kapatıyor, nükleer enerjiden vaz geçiyorken, bizim 5-6 yıl önce Çernobil’i yapan firma RUSATOM tarafından inşa edilen AKKUYU Nükleer Santralı ile ilgili yazdıklarımıza karşın karşılaşacağımız risk ve tehlikelerin şimdi farkına varanları da hayretle iziliyorum.
