RECAİ ŞEYHOĞLU
Yazlıkçılar bir bir yok olunca o da kumsal bana kaldı diye akşamüzeri geliyor, doktorun bel ağrılarıyla ilgili verdiği egzersizleri yapıyor, kuma gömülüyor ve su üşütücü değilse on beş dakika yüzüyordu.
Kilometrelerce uzanan kumsalda uzun uzun yürüyüşleri de ihmal etmiyordu.
*
Emekli ye ayrıldığı yıl almıştı buradaki evi. Büyükşehirde ev almak için parası yetmeyince bir rastlantı sonu buradaki eve sahip olmuştu. Çalışmak için sırası gelen Hayati Bey’in aniden Almanya’ya gideceği günlerde balkon camına ‘ Satılık ‘ tabelasını astığı gün almıştı.
Lokantacı oğlu, İngiliz bir kuaför kızla tanışıp evlenmiş ve Londra yakınlarındaki bir kasabaya yerleşmişti. Eşini de üç yıl önce talihsiz bir kazada kaybetmişti.
Kimi kimsesi yoktu. Yalnız yaşadığı için sağlığına çok dikkat ediyordu. Ne bakanı vardı ne de bakacak olanı… Oğluyla da ilişkisi yok gibiydi.
İhmal etmediği tek şey soğuklar başlayana kadar kumsaldaki sporuydu.
İşte gene spordan gelmiş duş yapmak üzereydi. Saatini çıkarırken farkına vardı, kırmızı taşlı yüzüğünün eksikliğini.
Hava karardı kararacaktı. Nasılsa şimdi kumsalda kimseler yoktur diye düşündü.
Rüyasında kırmızı taşlı yüzüğünü, kuma gömüldüğü yerde buldu.
Sabahın erken saatinde kumsalın yolunu tuttu. Henüz kimseler yoktu. Doğa canlanmamış gibiydi. Yanından ekmek fabrikasının kamyoneti geçti.
Yüzüğü bulacak ve tekrar eve dönecekti.
O ne! Kumsalın kıyısında ve biraz açıklarda battaniye, çorap, kazak, gömlek ve yağmurluklar vardı. Onlarca çorap… Hem de hiç kullanılmamış… Açılıp saçılmış battaniye ve pikeler…
Korka korka sahile vurmuş bir torbayı aldı. Çanta gibi, torba gibi bir şeydi bu. Fermuarını açtı. Suların üstünde yüzen iki çift çorabı da…
*
O batan tekne ve kaybolan sığınmacıların, sahile vuran battaniyelerin üzerinden on yıl geçmişti.
Beldenin başkanı, Londra’da pizzacılık yapan Kerim Bey ve eşine babalarını on yıldır kimsenin görmediğini anlatıyor, Kerim Bey de Başkana ‘’ Siz ve jandarma ne işe yarıyorsunuz ki ! ‘’ diye bağırıp çağırıyordu.
