RECAİ ŞEYHOĞLU
Mayıs’ta üç kayıp yaşadık. Şair- Yazar Aydoğan Yavaşlı, şehir plancısı Tuncay Karaçorlu, Kitapçı Ercan Günaydın…
İyi okur, Türkçeye hâkim Aydoğan Yavaşlı ile bir konuda anlaşamazdık. Hep ‘ ağbi ‘ derdi. Ben de eleştirirdim ama dinlemezdi. Abi ya da ağabey denilmesi gerekmez miydi?
Siyasal tercihlerimiz nedeniyle de anlaşamazdık
Üretken, iyi yazan bir arkadaştı.
O da diğer ikisi de vakitsiz öldüler.
Şermin Calp, apartmanımızın zemin katında yaşayan, şirin mi şirin, hoşsohbet, eski bir İzmir güzeliydi. Bir o kadar da sempatik olan Şermin Hanım’ı da beklenmedik bir günde aniden kaybettik. 86 yaşındaydı. Haziran sıcakları kalbine iyi gelmemişti.
Şermin Hanım, kenara köşeye bırakılmış bir yaşlı değildi. Kapısının önünde her gün ya kızının ya da torunlarının ayakkabılarını görürdüm. Her daim gözönünde tutulan, kadri kıymeti bilinen bir ablamızdı. Kızı Dilek Hanım, sık sık onu elinden tutar gezdirir, dolaştırırdı. Hayırlı evlat denince aklıma gelen tek isim! ‘’ Cennette yerin hazır ‘’ diye takılırdım her defasında.
Ölümünden dört gün önce sokakta karşılaşmış, her ikisine de takılmıştım.
Şermin Hanım’ın ‘’ Ben onları sevgiyle büyüttüm.’’ sözünü hiç unutmayacağım.
Biri kız diğeri erkek olan torunlar ise anneannelerini her gün kontrol altında tutar gibiydiler.
Doğrusu bu ya, ninelerine bu denli bağlı torun görmedim bugüne değin…
Soğukkuyu’daki camide damadı olan Cezmi Bey’e başsağlığı demeye çalışırken boğazım düğümlendi, konuşamadım. Ağlamaklı oldum, yüzümü çevirip sessizce akıttım iki üç damla göz yaşımı. Ancak ondan sonra konuşabildim.
Meğerse ne kadar da sevmişim Şermin Hanım’ı.
Hiçbir yaşlının ölümüne bu denli üzülmemiştim doğrusu.
Apartmana her girişimde o güleç yüzünü görür gibi oluyorum.
Işıklar içinde uyusun benim güzeller güzeli sevgili komşum!
Ahmed Arif, Orhan Kemal, Nazım Hikmet, Ahmet Haşim, İsmail Hakkı Tonguç gibi haziran ölümlüleri arasında artık Şermin Calp da yer alacak belleğimde.
Elden ayaktan düşünce hemen huzurevine yatırılıverilen yaşlılardan olmadığı için Şermin ablamız çok şanslı. Hem de iki kez!
Hiç kimseye muhtaç olmadan, acı çekmeden, başkalarına acı çektirmeden bir anda kaybettik onu.
Aydoğan Yavaşlı gibi…
O da ölümünden beş dakika önce eşine ‘’ Melahat ben ölüyorum galiba! ‘’ demiş.
Şermin ablamız onu bile demeden göçtü sonsuzluğa.
Güven Sitesi sakinleri olarak unutmayacağız onu!